“Lieve vriendinnen”, schrijft Geert van Oorschot op een donderdagmorgen op zijn kantoor aan de Herengracht 613. “De boeken zijn ingepakt en worden vanmiddag al verzonden, voor alle vijf apart”. Hij voegt eraan toe dat hij hoopt dat het vijftal er “een leven lang genoegen aan zullen beleven.”
Ik vond het briefje tussen de delen van de Russische Bibliotheek van M.N., één van die lieve vriendinnen van Van Oorschot. Van haar kocht ik de boeken. Ze werkte ooit in de boekhandel Rienks waar Van Oorschot vaak kwam die, sigaren rokend en proevend van glaasjes jenever, tot steeds hogere hoogten kwam.
In de brief noemt Geert van Oorschot Rienks zo’n aardige man. Hij schrijft dat het bezoek plezierig verliep. Er was een grote amicaliteit, het gewoon-doen en bij allemaal werklust en betrokkenheid. Het zal wel te maken hebben met ‘jullie eigen lieve kontaktjes’ onderling. Het is duidelijk: Geert had één talent, nee, twee talenten. Hij verbond in zijn persoon het commerciële met het artistieke. Dat staat vast ergens in de biografie van Arjen Fortuin en wordt in dit briefje bevestigd.
Intussen herlas ik het grote verhaal van Anton Tsjechov – De dame met het hondje – en De dood van Ivan Iljitsj, de allerprachtigste novelle van Tolstoj. Tsjechov beschrijft de wereld zoals die zich aan hem voordoet. Met verve en veel oog voor details. Het leven is tragisch, maar er flakkert altijd wel ergens een lichtje. Tolstoj, gewetensvol moralist met een christelijk-boeddhistisch hart, doet het anders: die beschrijft via het stervensproces en de dood van Ivan Iljitsj hoe zijn leven volgens hem eigenlijk vanaf den beginne had moeten zijn, maar het niet was: een Sein zum Tode.
Allemaal veel liefs, zo besluit Van Oorschot zijn brief.
Ook van mij.
