Ik werd vanmorgen wakker met een gedicht, een bijbeltekst en een klepperende brievenbus: de krant. Het wakker worden met gedichten en plots invallende bijbelteksten betreft een familieziekte. Niet erg.
Het alleraardigste van de Heilige Schrift is de ironie. Salomo, die zijn leven doorbrengt met duizend vrouwen, wordt de wijste aller tijden genoemd. Zijn vader David houdt maat, maar valt.
David weet dat de barmhartigheid van mensen erger kan zijn dan een kuil met tienduizend slangen. God veroordeelt David na zijn grove fout tot verder leven: De God in dat verhaal is geen boekhouder; maar rekent met scheefbouw. Hij kan dat doen, want Hij is God; Er hat alles wohl gemacht, zo zingt de mezzosopraan in BWV 35.
Het gedicht Een kleine psalm, dat J.B. Charles (1910-1983) in 1957 in De Nieuwe Stem publiceerde, start met een explosie en het eindigt met een god die met een sigaar in zijn mond in de Zwolse Diezerstraat zou kunnen lopen. Met de duimen in zijn vest.
Alleen God zou dat mogen, zo schrijft Charles, ‘maar Hij doet het niet, want Hij is God.’ Als je die laatste zin al las, klik dan nog eens op de link en lees in De Nieuwe Stem Een psalm van J.B. Charles. Lees dat gedicht alsof je nooit eerder las: van ‘Hij is een explosie’ tot aan ‘God, onze verrukking…’. Daarna begrijp je alles of niets. Soms zijn de dingen nog binair. Poëzie helpt om dat te corrigeren.
Ik moest juist aan de laatste zin uit Een kleine psalm van J.B. Charles denken toen ik vanmorgen in de krant las over de voorgenomen bouw van een nieuw datacentrum, een ‘hyperscale’ – voor Microsoft, de financiers van Trump – dat in Amsterdam moet verrijzen. Het slurpt meer elektriciteit dan de stad Haarlem. Het voornemen wordt verdedigd door een hoofdstedelijk politicus, voormalig minister van financiën, die een beroep doet op ‘behoorlijk bestuur’ en juist daarin maat mist.
Disproportioneel handelen en daarna je duimen in je vest stoppen.
Godbetert het. Maak het plan van Microsoft met de grond gelijk. Tot scheefbouw dat valt. Alles wohl gemacht.
